الوجود است ( دقّت شود ) . ( 2 ) هر كمالى كه براى وجود و يا موجود فرض شود كه اختصاص بجهات فيزيكى و شيمائى و هندسى و رياضى موجود نداشته باشد آن كمال حتما براى خداوند جهان ثابت است زيرا كمال مذكور از او صادر شده چه غير او ديگر موجد مستقلى وجود ندارد و عقل باور نميكند كه عطاء كننده كمال خود فاقد آن كمال باشد و اگر خودش فاقد آن كمال و فوق آن كمال مىبود چطور آن را به ديگرى عطاء ميكرد و بقول اين شاعر : ذات نايافته از هستىبخش * كى تواند كه شود هستىبخش و امّا اينكه گفته نشد كه آن كمال بايد برى موجود منحيث مطلق موجوديت او كمال باشد نه از جهات طبيعى و مقدارى و عددى ( فيزيائى و شيميائى و هندسى و رياضى ) سرّش اينست كه كمال يك موجود مخصوص شايد براى موجود ديگرى كمال گفته نشود و چه بسا كه نقصى باشد ، چنانچه در عرفيات هم اين امر جريان دارد لباس براى انسان نيكو ، و برهنگى براى او زشت است ، ولى براى حيوانات چنين حكمى وجود ندارد . كمالى كه براى يك موجود مادى بواسطه ماده و عوارض ماده باشد طبعا مارك امكان به او مىخورد و هر ممكن ( حتى اگر مادّى و طبيعى هم نباشد ) براى واجب الوجود نقص است . ( 3 ) جميع كمالات مفروضه براى واجب الوجود محال نبوده